Help! Ik ben dertig Personal update

Insert: alarmbellen! Dertig, in mijn ogen de deadline voor volwassen zijn. Het tijdperk van ‘lang leve de lol’ wat je nu verplicht af moet sluiten. Ik mag mezelf dan wel net voor mijn dertigste verjaardag te brede schouders hebben gefitnesst om nog in de Hema kindertruien te passen, toch is dat geen goede graadmeter voor volwassenheid. Ik ben helemaal nog niet klaar met schommelen, dansen, dieren geluiden maken, de film ‘Dubbel en dwars’ voor de honderdste keer kijken en dom giebelen met mijn zus. Op mijn dertigste zou ik het allemaal enorm voor elkaar hebben en me daar ook naar gedragen. Dat dacht ik dan toch altijd.
Waar ik toch ook wel wat voor vrees is dat je ‘de beste tijd wel gehad hebt’. Gelukkig viel er gisteren een collega nog bijna van haar stoel toen ik opbiechtte dat de grote 3 – 0 voor de deur stond. Gelukkig werd ik niet wakker met grijs haar en de gevreesde twintig rimpels extra. Toch blijft het een dingetje in mijn hoofd. Hoe ik het dan voor me had gezien?

Als ik later groot ben…

  • … weet ik precies wat mij drijft en heb ik één duidelijk doel
  • … weet ik altijd wat ik aan moet, omdat ik een perfect geordende kast vol prachtige kleding en schoenen heb
  • … is geld niet iets waar ik me nog zorgen om maak
  • … heb ik een groot huis met een enorme tuin, inclusief perfect gemillimeterd gras
  • … heb ik in mijn weekenden zeeën van tijd om spontaan allerlei leuke dingen te doen
  • … ben ik gelukkig met mijn knappe attente partner.

De realiteit

Wat ik precies wil? Geen idee. De weken bestaan uit een leuke mix van werken, bloggen en coachen. ’s Ochtends sta ik nog altijd vertwijfeld voor de net wat te volle kledingkast te bedenken wat ik aan zal trekken. Wat is er überhaupt uit de was? In tussentijd bedenk ik dat het toch echt eens tijd wordt dat ik de kast eens opruim. Na me in de eerste niet de beste panty te hebben gehesen doe ik hem toch weer uit. Dat heb je met van die goedkope panty’s, gaatjes er in na één keer dragen. Hoogtijd om te shoppen. Toch nog maar even wachten tot na de salarisbetaling, want het nulsaldo van mijn bankrekening nadert en ik moet deze week nog tanken. Na wat sprintjes door ons appartement en een snel ontbijt begeef ik me naar mijn auto. Waarvan ik toch iedere ochtend blij ben dat hij daar ongedeerd staat, omdat we in een wijk wonen die fantastisch bekend staat. In gedachten maak ik onderweg naar mijn werk lijstjes met wat ik nog moet doen voor mijn eigen bedrijf. Wat doe ik vanavond? Wat schuif ik door naar het weekend? Past dat er eigenlijk nog wel bij in de planning van dit weekend?

Vandaag maak ik even geen lijstjes met wat ik allemaal wil en moet (van mezelf). Vandaag is me een groot raadsel, bestemming onbekend. Wat is het toch leuk om samen te zijn met iemand waar je iedere dag weer vrolijk van wordt en de moeite doet om een verrassingsdag te organiseren!

Hoe erg is die dertig eigenlijk?

Ik las pas geleden het boek ‘fuck the quarterlife crisis’, tijdens het lezen hiervan werd het me pijnlijk duidelijk dat ik nog midden in die quarterlife crisis zit. Wat dus betekent dat ik 120 ga worden, ik heb dus nog even voordat ik me echt oud hoef te voelen. Laat ik de echte deadline voor het begin van mijn grote mensen leven inclusief punt één tot en met vijf maar even opschuiven naar de volgende gevreesde mijlpaal over tien jaar. Voorlopig rommel ik nog maar wat aan!

Liefs Hanneke

Volg me op Facebook | Twitter | Instagram


Hanneke Kuipers

Comments

  1. […] Al tijden zag ik er tegenop om dertig te worden. Ik had altijd het idee dat dit de deadline was voor volwassen zijn. Ik ben er nog niet klaar voor en daar schreef ik dus een artikel over: Help, ik ben dertig! […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *